Το αφιέρωμα, βασίζεται στο πρόσφατο εκτεταμένο άρθρο του Economist (7 Ιουνίου 2008)

Εισαγωγή

Για έναν νησιώτη που περνά τον χρόνο του ανάμεσα στο μικρό κομμάτι γης και την απέραντη θάλασσα που το περιβάλλει , το να μπορούσε να χρησιμοποιήσει το θαλασσινό νερό για να το πιει και για να ποτίσει τα χωράφια του θα πρέπει να είναι μια έμμονη σκέψη.

Όσο το νερό ή μάλλον η έλλειψη του γίνεται θέμα ζωτικής σημασίας τόσο θα το συζητούν οι πολιτικοί και περισσότεροι πολιτικοί θα κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις για μεγαλόπνοα σχέδια  για την αφαλάτωση σαν να είναι το ‘μάννα εκ της θαλάσσης’.

Ο κίνδυνος δεν είναι τόσο στις βαρύγδουπες δηλώσεις όσο στο ότι η αφαλάτωση σαν μέθοδος μπορεί να αποδειχθεί σπάταλη και μη αποδοτική αλλά και βλαπτική στο περιβάλλον.

Καλό είναι λοιπόν να γνωρίζουμε μερικά πράγματα για την αφαλάτωση ώστε την επόμενη φορά που κάποιοι πολιτικοί μας πουν ότι αν τους εκλέξουμε θα λύσουν τα προβλήματα ύδρευσης με την αφαλάτωση , να εξετάσουμε και να κρίνουμε τα λεγόμενα τους με λίγη περισσότερη γνώση πάνω στο θέμα.

Όροι της Αφαλάτωσης

υφάλμυρο νερό (αγγ. brackish water) το νερό που συναντάται σε λίμνες ή πηγές που δεν είναι τόσο καθαρό σαν το πόσιμο, αλλά ούτε και με τόση αλατότητα όσο το θαλασσινό νερό.

άλμη (αγγ. brine)   νερό που είναι γεμάτο με αλάτι, Αν και είναι γνωστή για την διατήρηση τροφίμων (όπως το ξύδι ή η ζάχαρη), για την μεταφορά τροφίμων σε ζεστό καιρό, και για την ωρίμανση της φέτας, ο όρος στο πεδίο της αφαλάτωσης χρησιμοποιείται για να ορίσει τα υπολείμματα της, αυτό που μένει αφού έχει αφαιρεθεί το πόσιμο νερό.

Πώς δουλεύει

Υπάρχουν δύο κύριες μέθοδοι αφαλάτωσης. Η πρώτη είναι η γνωστή στους περισσότερους, η θερμαντική μέθοδος, παρόμοια με ‘την απόσταξη’ που μάθαμε στο σχολείο.Το θαλασσινό νερό ζεσταίνεται, εξατμίζεται, το αλάτι μένει και το καθαρό νερό παίρνοντας από διαδοχικούς θαλάμους, υγροποιείται απαλλαγμένο από τα σωματίδια. Η μέθοδος έχει βελτιωθεί και δεν επαφίεται μόνο στην θερμότητα, αλλά χρησιμοποιεί και την πίεση για να ελαττώσει η απαιτούμενη ποσότητα  ενέργειας.

Διάγραμμα χρήσης των δύο μεθόδων αφαλάτωσης απο το 80 έως σήμερα και με εκτιμήσεις για το μέλλον Πηγή: Economist 7 June 2008

Η δεύτερη που ξεκίνησε την δεκαετία του 1960 πειραματικά, και έχει εφαρμοστεί εμπορικά  την δεκαετία του 90, είναι η ανάστροφη όσμωση (reverse osmosis). Με αυτή την μέθοδο το θαλασσινό νερό πιέζεται και περνά από μία μεμβράνη η οποία συγκρατεί τα σωματίδια και το αλάτι, και περνά μόνο το πόσιμο νερό. Η μέθοδος ονομάζεται έτσι γιατί αντιστρέφει την φυσική διαδικασία κατά την οποία όταν υγρό με αυξημένη αλμυρότητα βρεθεί σε επαφή μέσω μιας πορώδους μεμβράνης με υγρό ελαττωμένης αλμυρότητας, το καθαρό υγρό θα περάσει στην περιοχή υψηλής αλμυρότητας, ώστε στο τέλος η αλμυρότητα να εξισωθεί και από τις  δύο πλευρές της μεμβράνης. Τέτοιες μεμβράνες υπάρχουν άφθονες στην φύση (οι μεμβράνες των κυττάρων είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα), αλλά για να βρεθεί το κατάλληλο υλικό για τις μεμβράνες της αφαλάτωσης χρειάστηκε να περάσουν 40 χρόνια. Η μέθοδος αυτή χρειάζεται λιγότερη ενέργεια και είναι πολύ πιο φθηνή από την θερμαντική μέθοδο. Η μέθοδος της ανάστροφης όσμωσης, βελτιώνεται διαρκώς με νέες μεμβράνες οι οποίες αφήνουν περισσότερο καθαρό νερό να περάσει. Προς το παρόν μόνο το 50% του νερού από την διαδικασία παράγεται σαν καθαρό νερό. Το υπόλοιπο είναι νερό που έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και θεωρούταν υπόλειμμα (waste stream), αλλά νέες μέθοδοι το  χρησιμοποιούν για να κινήσουν τουρμπίνες και να παράγουν ενέργεια ώστε να χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες της αφαλάτωσης. Πριν μόλις δύο χρόνια εμφανίστηκαν μελέτες για μεμβράνες βασισμένες στην νανοτεχνολογία που μπορούν να επιτρέψουν μεγαλύτερα ποσοστά πόσιμου νερού να περάσουν. Υπάρχουν και άλλες δύο μέθοδοι αφαλάτωσης αλλά αυτές δεν έχουν βρει ακόμα χρηστικές εφαρμογές : Η ηλεκτρόλυση εκμεταλλεύεται τα ηλεκτρικά φορτία του αλατιού και φορτίζοντας ηλεκτρικά μια ποσότητα θαλασσινού νερού, ‘μαζεύει’ το αλάτι στα ηλεκτρόδια ενώ το καθαρό νερό διαχωρίζεται από το αλμυρό με την βοήθεια μίας μεμβράνης. Η Ψύξη είναι η άλλη. Όταν τα παγόβουνα διαμορφώνονται στους πόλους από θαλασσινό νερό, το αλάτι ψύχεται και αυτό, αλλά το αλάτι αφαιρείται φυσικά, μετά από ένα χρονικό διάστημα, (γι’ αυτό και τα παγόβουνα που είναι χωρίς αλάτι είναι πιο ελαφριά και επιπλέουν στην θάλασσα). Η φυσική αυτή διαδικασία όμως, είναι πολύ δύσκολο να αναπαραχθεί σε εργοστασιακή κλίμακα.

Όχι τόσο  αθώα όσο φαίνεται
Θα περίμενε κάποιος ότι η αφαλάτωση που εκμεταλλεύεται μια σχεδόν ανεξάντλητη πηγή έχει πολύ μικρό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Η πραγματικότητα είναι ότι μόλις τώρα εξετάζονται οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της αφαλάτωσης..

Το πρώτο σίγουρο είναι ότι η αφαλάτωση απαιτεί μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Όπως θα δείτε και στους  αριθμούς, μια μονάδα αφαλάτωσης μπορεί να χρειαστεί την ενέργεια, που μπορεί να ηλεκτροδοτήσει 3,000 σπίτια. Δεν είναι τυχαίο ότι η αφαλάτωση ξεκίνησε να χρησιμοποιείται κυρίως στην Μέση Ανατολή όπου υπάρχει έλλειψη νερού αλλά άφθονη ενέργεια με την μορφή του πετρελαίου

Η δεύτερη σημαντική επίπτωση είναι η τοπική διατάραξη του οικοσυστήματος.Με την απορρόφηση θαλασσινού νερού, απορροφούνται θαλάσσιοι μικροοργανισμοί και πλαγκτόν, μέχρι και μικρά ψάρια.

Η τρίτη επίπτωση είναι ότι τα υπολείμματα της αφαλάτωσης  η άλμη, είναι μείγμα υψηλής αλατότητας, που όπου και αν εναποτεθεί επηρεάζει σημαντικά το τοπικό οικοσύστημα. Δεν μπορεί να ταφεί στην γη, διότι μπορεί θα καταστρέψει τις καλλιέργειες. Αρκεί να θυμηθούμε ότι το μεγάλο πρόβλημα με ένα τσουνάμι, ή μια πλημμύρα της θάλασσας δεν είναι η πλημμύρα αυτή καθ’ αυτή, αλλά το αλάτι που αφήνει πίσω της και που κάνει τα χωράφια άγονα για πάρα πολλά χρόνια.

Στην περίπτωση που τα υπολλείματα της αφαλάτωσης επιστρέφουν στην θάλασσα είναι πιθανό στην γύρω θαλάσσια περιοχή να αλλάξει η χημική σύσταση του θαλασσινού νερού με απρόβλεπτες συνέπειες για το τοπικό οικοσύστημα.

Για όλα τα παραπάνω βέβαια υπάρχουν λύσεις και παίρνονται μέτρα. Οι ανανεώσιμες πηγές μπορούν να προσφέρουν ενέργεια για τις ανάγκες της αφαλάτωση, η μείωση της ταχύτητας απορρόφησης του θαλασσινού νερού δεν τραβάει μεγαλύτερα ψάρια, και η επιστροφή της άλμης με μεγάλη πίεση επιτρέπει την διασπορά της σε μεγάλη έκταση, ελαττώνοντας την αλλαγή στην αλμυρότητα. Έχει παρατηρηθεί ότι 500 μέτρα από το σημείο επιστροφής των υπολειμμάτων δεν υπάρχει αλλαγή στην αλμυρότητα του νερού.

Συμπερασματικά η αφαλάτωση είναι μια μέθοδος που μπορεί να προσφέρει σταθερή παροχή νερού ανεξάρτητα από το κλήμα και πρέπει να αναπτυχθεί και να επιδιωχθεί σαν λύση, όμως για το ορατό μέλλον είναι αδύνατο να καλύψει όλες τις ανάγκες ύδρευσης.
Η αφαλάτωση δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να υποσκελίσει τις προσπάθειες για συγκράτηση του βρόχινου νερού, τον περιορισμό των διαρροών από το δίκτυο ύδρευσης και της εξοικονόμησης νερού στην αγροτική παραγωγή επιλέγοντας καλλιέργειες που δεν είναι υδροβόρες. ‘μάννα εκ θαλάσσης’ (για να απαντήσουμε στο αρχικό μας ερώτημα) δεν είναι.

Το εσωτερικό μιάς μονάδας αφαλάτωσης ανάστροφης όσμωσης στην Κύπρο

Πηγή: International Desalination Association

Αριθμοί για την Αφαλάτωση

97%    του νερού στο πλανήτη είναι θαλασσινό νερό και ακατάλληλο για πόση ή για άρδευση

33-37 γραμμάρια  στερεών σωματιδίων περιέχονται σε ένα λίτρο θαλασσινού νερού (37,000 μέρη στο εκατομμύριο)

10 -15     γραμμάρια στερεών σωματιδίων περιέχονται σε ένα λίτρο υφάλμυρου νερού (brackish water)

99%     των στερεών σωματιδίων πρέπει να αφαιρεθούν από το θαλασσινό νερό για να καταστεί πόσιμο. (το πόσιμο νερό δεν μπορεί να έχει παρά 500 μέρη στο εκατομμύριο)

1 δις άνθρωποι σήμερα ζουν σε περιοχές που έχει πρόβλημα ύδρευσης

1.8 δις άνθρωποι ο αντίστοιχος αριθμός το 2025

13.080        μονάδες αφαλάτωσης υπάρχουν στον κόσμο

300     εκατ δολάρια (200 εκατομμύρια ευρώ) το κόστος νέας μονάδας αφαλάτωσης στο San Diego της Καλιφόρνια

2.9 δις δολάρια (περίπου 2 δις ευρώ) το κόστος της μονάδας που κατασκευάζεται τώρα στην Μελβούρνη της Αυστραλίας

55.6 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, η ποσότητα νερού που παράγεται με αφαλάτωση σήμερα

0.5%    το ποσοστό της κατανάλωσης νερού παγκοσμίως, που παράγεται με αφαλάτωση

17%    Το ποσοστό των αναγκών του νερού που καλύπτει η μονάδα αφαλάτωσης στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, ίσως από τα μεγαλύτερα ποσοστά

1.5 δολάριο. Το κόστος παραγωγής ενός κυβικού μέτρου πόσιμου νερού από αφαλάτωση στις αρχές της δεκαετίας του ‘90

0.5 δολάριο. Το κόστος παραγωγής ενός κυβικού μέτρου πόσιμου νερού από αφαλάτωση το 2003

0.75 δολάρια. (0.5 ευρώ). Το αντίστοιχο κόστος σήμερα, λόγω της αύξησης της τιμής των υλικών και της ενέργειας.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να συγκρίνετε αυτό το κόστος μονάδας με τον αντίστοιχο του λογαριασμού του νερού σας και να υπολογίσετε πόσο θα πληρώνατε αν όλο το νερό που καταναλώνατε παραγόταν με την αφαλάτωση.

3000 σπίτια θα μπορούσαν να ηλεκτροδοτηθούν με την ίδια ποσότητα ενέργειας που χρειάζεται μία μονάδα αφαλάτωσης

8 Kwh     η ενέργεια που χρειάζεται για την αφαλάτωση ενός κυβικού μέτρου θαλασσινού νερού    το 1980 στην Σαουδική Αραβία

3.7 Kwh    η ενέργεια που χρειάζεται για να αφαλατωθεί ένα κυβικό μέτρο θαλασσινού νερού σήμερα

15%    το ποσοστό περεταίρω εξοικονόμησης ενέργειας που μπορεί να επιτευχθεί με τις υπάρχουσες μεθόδους

20%    το ποσοστό περεταίρω  εξοικονόμησης ενέργειας που μπορεί να επιτευχθεί με μεμβράνες νέας γενιάς

50%    του θαλασσινού νερού που ωθείται με μεγάλη πίεση στην οσμωτική μεμβράνη, παράγεται σαν καθαρό νερό. Το άλλο μισό, συγκεντρώνει όλα τα άλατα και τα αλλά σωματίδια (ρεύμα υπολειμμάτων), και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας με το πέρασμα σε μία τουρμπίνα.

75%    το ποσοστό ανάκτησης της ενέργειας από το ‘ρεύμα υπολειμμάτων’ το 1980 με την μέθοδο της ανάστροφης όσμωσης

96%    το αντίστοιχο ποσοστό σήμερα.

Αεροφωτογραφία απο το εργοστάσιο αφαλάτωσης στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας

πηγή Water Corporation of Australia

Το χρονικό της Αφαλάτωσης

350 πχ    Ο Αριστοτέλης πειραματίζεται με τον διαχωρισμό νερού και αλατιού

200μχ    Ναυτικοί μεταφέρουν μικρές πρωτόγονες μονάδες αφαλάτωσης στα πλοία τους

16ος αιώνας    Τα πλοία που εξερευνούν τους ωκεανούς μεταφέρουν μονάδες αφαλάτωσης οι οποίες επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν μόνο σε περίπτωση ανάγκης.

1850 Ο Αμερικανός μηχανικός Norbert Rilieux  κατοχυρώνει πατέντες για μεθόδους απόσταξης της ζάχαρης που ελαττώνουν τις απαιτήσεις ενέργειας κατά 80%

1890 Στην Δυτική Αυστραλία  λόγω του ξηρού κλίματος και κατασκευάζονται μονάδες αφαλάτωσης (πάντα με την θερμαντική μέθοδο). Το νερό ήταν ακριβό. Τα 4.5 λίτρα νερού κόστιζαν όσο το ένα τρίτο του μισθού του ανειδίκευτου εργάτη.

Τέλη 19ου αιώνα    Η μέθοδος απόσταξης του Rilieux  αρχίζει και εφαρμόζεται και στην αφαλάτωση

1950    Η Αμερικανική κυβέρνηση ιδρύει το Τμήμα Αλμυρού Νερού με σκοπό να υποστηρίξει την έρευνα για την αφαλάτωση

1950        Ξεκινά μια νέα μέθοδος θερμαντικής αφαλάτωσης και εφαρμόζεται σε χώρες της Μέσης Ανατολής

1960    Ξεκινούν στο πανεπιστήμιο UCLA της Καλιφόρνια τα πειράματα πάνω στην ανάστροφη όσμωση με την κατασκευή των πρώτων μεμβρανών απο δύο ερευνητές, τους Sydney Loeb και Shrinivasa Sourirajan

1965        Η πρώτη πειραματική μονάδα αφαλάτωσης υφάλμυρου νερού με την        μέθοδο της ανάστροφης όσμωσης

τέλος δεκαετίας ‘70
Ο John Cadotte του     America’s Midwest Research Institute και του Film Tec Corporation εφεύρει μια πολύ βελτιωμένη μεμβράνη που θα χρησιμοποιηθεί καθολικά στα επόμενα χρόνια.

1980    Η πρώτη μονάδα αφαλάτωσης που εξυπηρετεί τον Δήμο, ξεκινά την λειτουργία της στην  Jeda της Σαουδικής Αραβίας

1990-2003 Το κόστος της αφαλάτωσης πέφτει στο 1 τρίτο.

2006    Μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Science αναφέρει ότι η χρήση νανοσωλήνων άνθρακα μπορεί να βελτιώσει πολύ την παραγωγή καθαρού νερού

2006     Μελέτη στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της αφαλάτωσης από το  Pacific Institute (όχι απαγορευτικές αλλά ούτε και αμελητέες)

Σύνδεσμοι για την Αφαλάτωση

International Desalination Association

Centre for Water Research, Australia

Energy Recovery
Συνδεσμος που οδηγεί στην εταιρεία που χρησιμοποιεί το ‘ρευμα υπολειματων’ για την ανάκτηση ενέργειας

Σε αυτό το video μπορείτε να δείτε την μέθοδο της ανάκτησης ενέργειας

Περιοδικό Water Technology. Άρθρο για το εργοστάσιο αφαλάτωσης στο Περθ της Αυστραλίας

Ιστοσελίδα της Εταιρείας Υδρευσης της Αυστραλίας για την αφαλάτωση

Εκπαιδευτική ιστοσελίδα για την αφαλάτωση στον Ιστότοπο της Εταιρείας Υδρευσης της Αυστραλίας

Ιουνίου 21, 2008 at 8:44 am | Νερό-Υδάτινοι Πόροι | No comment

Μία αποτελεσματική λύση με κακό όνομα
του Νίκου Χαραλάμπους

Η ιδέα της καύσης των απορριμάτων φέρνει εικόνες βρώμικων εργοστασίων με ψιλές καμινάδες, από τις οποίες βγαίνουν τοξικά αέρια και μαύρα σύννεφα που μολύνουν την ατμόσφαιρα, εικόνες, άρρωστων γκρίζων ουρανών, όξινης βροχής και κατεστραμένης φύσης.

Αυτή ή αποκρουστική εικόνα όμως δεν συνδυάζεται με εικόνες με τις οποίες έχουμε συνδυάσει την Δανία, την Ολλανδία και την Σουηδία. Τι ακριβώς συμβαίνει;
Αυτό που συνέβει τα τελευταία χρόνια είναι ότι η τεχνολογία της καύσης των απορριμάτων έχει προχωρήσει με ταχύτατα βήματα και μπορεί πλέον να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για μια ασφαλή μέθοδο. Μειώνει τον όγκο των απορριμάτων. Εάν γίνει με τις προδιαγραφές τις Ευρωπαϊκής ένωσης δεν παράγονται βλαβερές διοξίνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων της καύσης μπορούν να ανακυκλωθούν.Η θερμότητα που παράγεται κατά την διάρκεια της καύσης ή τα αέρια (αναλόγως την μέθοδο), μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας.

Και οι τρεις προαναφερθείσες  χώρες χρησιμοποιούν την καύση για να περιορίσουν τον όγκο των απορριμάτων που παράγονται (δείτε τον πίνακα) και να θάβουν όσο το δυνατό λιγότερο.

Ελλάδα και Ιρλανδία είναι οι μόνες από τις πρώτες 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που το 2001 δεν χρησιμοποιούσαν την καύση. Οι Ιρλανδοί προχώρησαν από τότε.
Ξεκίνησαν μια εκστρατεία ενημέρωσης για την καύση (http://www.dublinwastetoenergy.ie/html/waste_to_energy.html)
Εξοράϊσαν την καύση με πιο αποδεκτά ονόματα που όμως αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα όπως θερμική διαχείριση (thermal treatment) και απορρίμματα σε ενέργεια (waste to energy όπως στην ιστοσελίδα).

Εδώ είναι μερικά στοιχεία που αναφέρονται στην ιρλανδική ιστοσελίδα:

-Η καύση των απορριμάτων μετά από ειδική διαλογή, (πχ απορρίμματα που ανακυκλώνονται ή τοξικά που χειρίζονται ξεχωριστά) αφήνει το 6 με 13 % του αρχικού όγκου τους
 
-Από τα υπολείμματα της καύσης το 5-10% είναι ένα ανενεργό υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή δρόμων. 1-3% των υπολειμμάτων χρειάζεται ειδικής μεταχείρισης γιατί μπορεί να είναι επικίνδυνα, και αυτά απομονώνονται και δεν εκλύονται στο περιβάλλον

-1 τόνος σκουπιδιών σε ένα μοντέρνο καυστήρα μπορεί να παράγει 650kwh ενέργειας.

-Το πιο επικίνδυνο παράγωγο της καύσης είναι οι διοξίνες. Με τους σύγχρονους καυστήρες που καίνε τα απορρίμματα σε θερμοκρασίες 800 βαθμών Κελσίου δεν παράγονται διοξίνες όσο σε παλιούς καυστήρες ή υπαίθριες καύσεις που φθάνουν σε θερμοκρασίες 300 με 400 βαθμών Κελσίου, θερμοκρασίες στις οποίες παράγονται και εκλύονται διοξίνες στην ατμόσφαιρα.

-Παρά την αύξηση της καύσης των απορριμάτων, οι διοξίνες έχουν μειωθεί στην ατμόσφαιρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στην Ιρλανδία δεν έχει παρατηρηθεί αύξηση των διοξινών στην ατμόσφαιρα στις περιοχές που λειτουργούν οι 11 καυστήρες της χώρας.

Περισσότερα στοιχεία και τεχνικές περιγραφές για την διαδικασία μπορεί κάποιος να βρει στην ιστοσελίδα.

Έχει γίνει κουραστικό να λέμε από αυτόν τον ιστοχώρο, ότι η περιορισμένη έκταση των νησιών του Ιονίου, θα πρέπει να ευαισθητοποιήσει του κατοίκους και τους τοπικούς άρχοντες στα θέματα των απορριμάτων και των φυσικών πόρων (ιδιαίτερα του νερού).
Ενώ οι ΧΥΤΑ στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουν χωρητικότητα μεταξύ 5 και 10 χρόνων, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες για το περιβάλλον, η καύση και η ανακύκλωση μπορούν να αυξήσουν την ‘ζωή’ των ΧΥΤΑ στα 50 και 60 χρόνια.

Στην Ολλανδία υπάρχει ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας του οποίου η παραγόμενη θερμότητα αντί να εκλύεται στην ατμόσφαιρα, διοχετεύεται σε θερμοκήπια ώστε να διατηρούν την σωστή θερμοκρασία για την καλύτερη σοδειά

Γιατί λοιπόν δεν θα μπορούσε και στα τέσσερα νησιά του Ιονίου να στηθούν μικροί καυστήρες κοντά σε αγροτικές περιοχές, και ιδιαίτερα με θερμοκήπια.
Τα απορρίμματα καίγονται, και η παραγόμενη θερμότητα διοχετεύεται στα θερμοκήπια. Ένα τμήμα της θερμότητας ίσως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την θέρμανση του νερού ή την θέρμανση των σπιτιών το χειμώνα. Οι καυστήρες θα μπορούν ίσως να δέχονται και σκουπίδια από άλλες περιοχές που δεν έχουν προνοήσει και έτσι να αυξάνουν τα έσοδα τους, αλλά και τα έσοδα του κάθε νησιού;

Φυσικά και η καύση δεν πρέπει να δράσει ανταγωνιστικά στην ανακύκλωση αλλά θα πρέπει να συμβάλει δραστικά στην μείωση της ταφής. Άλλωστε δεν έχει νόημα να καις κάτι που μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός να απαλλάξουμε την καύση των απορριμάτων από τις κακές εικόνες και να την δούμε σαν μια παρά πολύ καλή λύση και για την διαχείριση των απορριμάτων και για την προστασία του περιβάλλοντος και στην παραγωγή ενέργειας, και ακόμα και ως πηγή κέρδους.

Μαΐου 5, 2008 at 11:38 am | Διαχείριση Απορριμάτων | No comment

Η Τοπική Κίνηση Ζακύνθου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας εύχεται σε όλους τους Ζακυνθινούς, όπου και αν βρίσκονται στον κόσμο, Καλό Πάσχα

Οι ζακυνθινοί blogers ανεβάζουν το θεμελιώδες έργο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, συμπαραστεκόμενοι από κοινού στην προσπάθεια για την ιστορική και οικολογική διάσωση και ανάδειξη του χώρου του Άη- Λύπιου, όπου διαδραματίζεται το έργο. Επισκεφτείτε το ιστολόγιο που είναι ειδικά αφιερωμένο στο παρεκκλήσι

Διονυσίου Σολωμού

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ZΑΚΥΘΟΣ

«Ο Αη-Λύπιος», έργο του bloger Μπάμπη Πυλαρινού

(more…)

Απριλίου 27, 2008 at 12:07 am | Άρθρα-Θέματα | No comment

Η επαρχία της Καμπάνια στην Ιταλία και η πρωτεύουσα της, η Νάπολι, έχουν πρόβλημα με τα σκουπίδια για 14 χρόνια. Ένα χρόνο πριν, ο Δήμαρχος της Νάπολι προειδοποίησε τον Πρωθυπουργό της Ιταλίας ότι η κατάσταση έφτανε σύντομα στο απροχώρητο.

Όπερ και συνέβη. Στις 21 Δεκεμβρίου 2007 σταμάτησε η αποκομιδή των σκουπιδιών στην Νάπολι γιατί όλες οι χωματερές κηρύχθηκαν γεμάτες και δεν μπορούσαν να δεχθούν άλλα απορρίμματα.
Χρειάστηκε να επέμβει ο στρατός για να μαζευτούν τα σκουπίδια δίπλα στα σχολεία ώστε να ανοίξουν μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων
Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας όρισε έναν πρώην αρχηγό της αστυνομίας τον Gianni De Gennaro για να λύσει το πρόβλημα μέχρι τις 10 Μαίου.
Τα πράγματα σιγά σιγά βελτιώθηκαν. Έχει μείνει στους δρόμους μόνο το 20% από τους 200,000 χιλιάδες τόνους σκουπιδιών που ‘κοσμούσαν’ τους δρόμους της Νάπολι.
Η ζημιά βέβαια έχει ήδη γίνει στην ζωή και το γόητρο της πόλης. Η τουριστική κίνηση έπεσε περίπου στο μισό. Οι φωτογραφίες έκαναν το γύρο του κόσμου. Η κατάσταση συνέβαλε στην πτώση της κυβέρνησης

Γιατί όμως συνέβη αυτό; Υπήρχαν σχέδια για έναν καυστήρα μοντέρνων προδιαγραφών που δεν μολύνει πάρα πολύ την ατμόσφαιρα. Δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Πουθενά στην Καμπάνια οι κάτοικοι δεν δέχθηκαν να κατασκευαστεί ο καυστήρας απορριμάτων στην περιοχή τους . Εικάζεται ότι αυτές οι αντιδράσεις υποκινήθηκαν από την τοπική μαφία, την Καμμόρα, που βγάζει κέρδη πετώντας τα σκουπίδια σε παράνομες χωματερές.
Διότι τελικά το πρόβλημα με τα σκουπίδια δεν είναι μόνο διαχείρισης, είναι και θέμα διακυβέρνησης.

Πώς λύθηκε το πρόβλημα; Εν μέρει μεταφέροντας τα σκουπίδια σε άλλες περιοχές της Ιταλίας. 65,000 περίπου τόνοι σκουπιδιών μεταφέρθηκαν στην Γερμανία. Δυστυχώς άλλα έμειναν στην περιοχή για να καούν σε καυστήρες που δεν πληρούν τις προδιαγραφές, δεν γίνεται διαλογή των απορριμάτων, με αποτέλεσμα να υπάρχει πιθανότητα να καίγονται και απορρίμματα που εκλύουν τοξικές ουσίες.

Εννοείται ότι το πρόβλημα έχει λυθεί βραχυπρόθεσμα.
Ο Peppe Ruggiero του Legambiente , μιας οικολογικής οργάνωσης, λέει πώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αν οι Γερμανοί σταματήσουν να δέχονται τα απορρίμματα της περιοχής.
Και φυσικά οι Γερμανοί δεν προσφέρουν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους.

Μπορεί τα Ιόνια Νησιά να μην έχουν τον πληθυσμό της Νάπολι ή της Καμπάνια, αλλά η έκταση τους είναι πολύ μικρότερη.Τα προβλήματα με την διαχείριση των απορριμάτων είναι στην επικαιρότητα στα Ιόνια Νησιά,  δυστυχώς επειδή και τα σκουπίδια πολλές φορές συσσωρεύονται στους δρόμους των πόλεων.

Η διαχείριση των απορριμάτων δείχνει να είναι ένας μόνιμος πονοκέφαλος για τους ΟΤΑ των Ιονίων Νήσων. Κανείς δεν ξέρει αν τα σκουπίδια  ενταφιάζονται ή καίγονται σύμφωνα με τις πρόσφατες οδηγίες της ΕΕ
Κανείς δεν γνωρίζει στα νησιά αν οι μπαταρίες, οι ηλεκτρονικές και ηλεκτρολογικές συσκευές διαχωρίζονται και επεξεργάζονται με ειδικό τρόπο όπως πρόσφατα επιβάλει οδηγία της ΕΕ.

Όμως οι οδηγίες της ΕΕ ανοίγουν και ευκαιρίες σε αυτούς που θα δούν τα σκουπίδια σαν εξαιρετική πρώτη ύλη που μπορεί να ανακυκλωθεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί.

Από τις πρώτες 15 χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Αυστρία, η Γερμανία και η Ολλανδία ανακυκλώνουν περισσότερο.Ολλανδία, Δανία και Βέλγιο έχουν το μικρότερο ποσοστό ταφής των απορριμάτων.
Δυστυχώς η Ελλάδα είναι η πρώτη στο να βάζει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, εν προκειμένω στο έδαφος, πάνω στο οποίο φυτρώνουν οι ελιές, και τα φρούτα και βοσκάνε τα κοπάδια μας και εμείς περιμένουμε να απολαύσουμε τα αγνά Ελληνικά προϊόντα.

Στα χρόνια που θα έρθουν οι χώρες, επιχειρήσεις, φορείς που θα  εκμεταλλευθούν το καθεστώς της Ε.Ε. όπως και αυτές που δεν θα γεμίσουν τις χωματερές τους, θα επωφεληθούν από τις χώρες που δεν έχουν πάρει τα κατάλληλα μέτρα.

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι η καύση των σκουπιδιών χρησιμοποιείται και σαν παραγωγή θερμότητας και ενέργειας.Οι μοντέρνοι καυστήρες δεν εκλύουν βλαπτικές ουσίες στην ατμόσφαιρα και θεωρούνται από τους επιστήμονες ως μια αποδεκτή λύση για τον περιορισμό του όγκου της ταφής των απορριμάτων.

Καιρός να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα σκουπίδια, γιατί σύντομα θα ψάχνουμε χώρες να εξάγουμε τα σκουπίδια μας. Και κανείς δεν θα πάρει σκουπίδια στην χώρα του για την καλοσύνη της ψυχής του.

Καιρός να δουν οι ΟΤΑ, τις ευκαιρίες και όχι τα προβλήματα.
Καιρός και για τα Ιόνια Νησιά να επιλέξουν το πρότυπό τους. Νάπολι ή Ολλανδία;

Νίκος Χαραλάμπους

Ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Τρία Άρθρα του Economist που περιγράφουν τα γεγονότα στην Νάπολι και πάνω στα οποία βασίστηκε το άρθρο

The Mafia in Naples
Gangsters go global
Jan 10th 2008
From The Economist print edition

See it and die
Jan 10th 2008 | ROME
From The Economist print edition
The real crisis in Naples is about governance as much as rubbish

Rubbish in Naples
Garbage in, garbage out
Mar 27th 2008 | NAPLES
From The Economist print edition
The embarrassing rubbish mountain in Naples subsides—for now

Ιδιωτικές Εταιρείες ανακύκλωσης και διαχείρισης των απορριμάτων στην Μεγάλη Βρετανία

Enviromental Support Services

Greenstar

“Rockside Recycling - turning rubbish into revenue”

Ιστοσελίδα της Ιρλανδίας περιγράφει πώς η καύση των σκουπιδιών μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια

Δεδομένα για την διαχείριση των απορριμάτων και την ανακύκλωση απο το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Μεγάλης Βρετανίας

Key Facts about: Waste and Recycling

Οδηγίες για την ανακύκλωση των Ηλεκτρονικών ειδών στις ΗΠΑ

Απριλίου 13, 2008 at 10:47 pm | Διαχείριση Απορριμάτων | No comment

και πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε αφού δεν παρήγαγε ποτέ πλούτο;

Μας κοινοποιήθηκε μια επιστολή από το σωματείο των Ποπολάρων των ΑΜΕΑ της Ζακύνθου που απευθύνεται στον Δήμαρχο Ζακυνθίων.

Μας χαροποίησε το ότι την λάβαμε και το ότι είχαν την καλοσύνη να μας ενημερώσουν, δεν μας χαροποίησε το περιεχόμενο της επιστολής. Το Πολιτιστικό Κέντρο Ζακύνθου για όσους δεν γνωρίζουν είναι το μακρόστενο κτίριο που ‘κλείνει’ την πλατεία Σολωμού από την βόρεια μεριά.
Είναι ένα όμορφο και απλό νεοκλασικό κτίριο που μαζί με το Δημαρχείο, το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, και το Βυζαντινό Μουσείο, δημιουργούν ένα καλαίσθητο μέτωπο στην πλατεία.
Στο ισόγειο του κτιρίου βρίσκονται η καφετέρια του Κόκκινου Βράχου και ο κινηματογράφος ‘ο Φώσκολος’, στον πρώτο όροφο βρίσκεται η βιβλιοθήκη και μια αίθουσα εκδηλώσεων.

Οι Ποπολάροι επισημαίνουν ότι κανένας χώρος εκτός από την καφετέρια δεν είναι προσβάσιμος στα Αμεα. Μια υποτυπώδης ράμπα, στην είσοδο του κινηματογράφου μάλλον δεν πληρεί τις προϋποθέσεις.

Δεν θέλω να σταθώ τόσο στο θέμα της προσβασιμότητας όσο στο πώς βλέπουμε αυτά τα κτίρια και την δημοτική περιουσία γενικότερα. Βεβαίως και είναι απαράδεκτο ένα δημόσιο κτίριο να μην είναι προσβάσιμο από όλους, και φυσικά το κόστος δεν είναι μεγάλο: με την καλύτερη μελέτη και κατασκευή το κόστος δεν θα ξεπερνούσε τις 100,000 ευρώ, μικρο υποπολλαπλάσιο από αυτά που ξοδεύουν οι δήμοι.

Το γενικότερο πρόβλημα είναι ότι για χρόνια ένα κτίριο κόσμημα που με οποιοδήποτε άλλο ιδιοκτησιακό καθεστώς θα  παρήγαγε πλούτο, στα χέρια του δήμου δεν μπορεί να φέρει τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνει προσβάσιμο στους συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες.

Πιστεύω ότι στις παρούσες συνθήκες το κτίριο πρέπει να πουληθεί με πλειοδοτικό διαγωνισμό με μελέτη που θα εξηγεί τις προτάσεις για το κτίριο. Στην μελέτη αυτή θα συμπεριλαμβάνονται προτάσεις για το πώς θα γίνουν όλοι οι δημόσιοι χώροι του κτιρίου προσβάσιμοι στα Αμεα.

Τα λεφτά από την πώληση θα μπορούσαν να διατεθούν στην αγορά χώρων δημοτικής βιβλιοθήκης και αίθουσας εκδηλώσεων σε άλλα κτίρια ή στο χτίσιμο νέων που θα είναι προσβάσιμα στα ΑΜΕΑ.

Από εκεί και πέρα ο νέος ιδιοκτήτης του κτιρίου έχοντας δεσμευτεί να κάνει προσβάσιμους τους χώρους του κτιρίου με μετατροπές που θα σέβονται τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του κτιρίου, θα διαχειριστεί το κτίριο με τις χρήσεις που αυτός κρίνει και πάντα με την έγκριση της πολεοδομίας.

Οι πιθανότητες είναι ότι ακόμα και αν δεν υπήρχαν κανονισμοί κανένας ιδιώτης δεν θα θελήσει να αποκλείσει μερίδα του ‘καταναλωτικού κοινού’. Ας υποθέσουμε ότι ο πρώτος όροφος του κτιρίου με το εκπληκτικό μπαλκόνι που βλέπει την πλατεία, μετατρέπεται σε εστιατόριο, μπαρ και αίθουσα εκδηλώσεων και συνεστιάσεων. Εάν δεν υπάρχει ένας ανελκυστήρας στο κτίριο για τα ΑΜΕΑ, για τις μητέρες με το καροτσάκι, ή για τους ηλικιωμένους (είναι μικρή οδύσσεια να ανέβεις την σκάλα ακόμα και αν είσαι σωματικά ικανός), ούτε αυτοί ούτε οι φίλοι τους δεν θα πηγαίνουν εκεί.
Ο επιχειρηματίας θα πρέπει να σκεφτεί πιο σοβαρά από τον Δήμαρχο ή τον διευθυντή της βιβλιοθήκης ή τον υπεύθυνο της ΔΕΠΑΖ, να μην αποκλείσει αυτό το κομμάτι του κοινού, γιατί ενώ ο Δήμαρχος , ο διευθυντής της βιβλιοθήκης και ο υπεύθυνος της ΔΕΠΑΖ θα γίνουν αποδέκτες διαμαρτυριών από τους πολίτες, ο επιχειρηματίας θα χάσει χρήματα.

Αυτό έχει αποδειχθεί και το πιο σημαντικό κίνητρο για να κάνεις  καμιά φορά και το ηθικά σωστό.

Δεν μας προκαλεί έκπληξη το ότι  ο Δήμος χρησιμοποιεί ένα κτίριο για κάποιες δημόσιες χρήσεις για τις οποίες δεν είναι κατάλληλο αφού δεν είναι προσβάσιμο στο σύνολο του κοινού.
Δεν μας προκαλεί έκπληξη ότι ο Δήμος δεν έχει επιμεληθεί αυτού του θέματος και το έχει αγνοήσει (η βιβλιοθήκη και η αίθουσα εκδηλώσεων λειτουργούν για χρόνια).
Δεν θα μας προκαλέσει έκπληξη αν θα περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα για να ικανοποιηθούν τα  εύλογα αιτήματα των Ποπολάρων, αν ικανοποιηθούν ποτέ.
Δεν θα μας προκαλέσει έκπληξη αν δεν υπάρχουν οι οικονομικοί πόροι για να γίνουν τα κατάλληλα έργα  αφού ποτέ δεν σκέφτηκε κανείς να μεγιστοποιήσει το κέρδος και το όφελος από αυτό το κτίριο ώστε να υπάρχουν τα χρήματα να γίνουν έργα αναβάθμισης του κτιρίου.
Δεν θα μας προκαλέσει έκπληξή αν κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν το αίτημα των Ποπολάρων για να επιτεθούν σε πολιτικούς αντιπάλους χωρίς όμως να κάνουν τίποτα για να προωθήσουν μια αποτελεσματική λύση.

Η τοπική μικρο-πολιτική κατάσταση της Ζακύνθου σήμερα δεν μας προκαλεί εκπλήξεις. Μια μικρή έκπληξη μας προκαλούν οι Ποπολάροι που έχουν ακόμα την προσδοκία ότι ο Δήμος και το Κράτος θα  έχει την ευαισθησία να τους ακούσει. Παρά την απαισιοδοξία μας, τους ευχόμαστε καλή επιτυχία, και τούτος ο διαδικτυακός τόπος θα προβάλει πάντα κάθε τους αίτημα και θα προσπαθεί πάντα να προτείνει λύσεις για τα προβλήματά τους.

Νίκος Χαραλάμπους

Ιδρυτικό Μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Αν θέλετε να μάθετε για τους Ποπολάρους και να βοηθήσετε το σωματείο των Ποπολάρων επικοινωνήστε με τον κ. Γιάννη Καραγιαννίδη  Τηλεφωνο: 26950 48435 Φαξ: 26950 43773,  popolaroi_zante@acn.gr

Απριλίου 1, 2008 at 11:42 pm | Άρθρα-Θέματα | No comment

Σε περίπτωση που ιδιωτικοποιηθεί το αεροδρόμιο στην Ζάκυνθο, θα έχουμε μια νέα σειρά από δεδομένα και εξελίξεις πάνω στο θέμα της αεροπορικής σύνδεσης με την Αθήνα.

Οι επιχειρήσεις είναι σίγουρα πολύ πιο ικανές από το Δημόσιο, να αντιληφθούν τι είναι οικονομικά βιώσιμο και τι όχι. Που βρίσκεται η σπατάλη και πώς μπορεί να περικοπεί. Πώς μπορεί να ελαχιστοποιηθεί το κόστος.

Με πρώτη ματιά το αεροδρόμιο της Ζακύνθου είναι μια επικερδής επιχείρηση τους καλοκαιρινούς μήνες. Σαν τουριστικό νησί που είναι η Ζάκυνθος, οι πτήσεις είναι συχνές, πολλές αεροπορικές εταιρείες το χρησιμοποιούν, εξυπηρετεί πολύ κόσμο, καλύπτει τα έξοδα του και παράγει κέρδος.

Το θέμα είναι τι γίνεται το χειμώνα. Η κύρια χρήση του Αεροδρομίου είναι η αεροπορική σύνδεση με την Αθήνα. Είναι αυτή η χρήση οικονομικά βιώσιμη; Σίγουρα είναι υποβαθμισμένη. Ακριβή, με μικρά αεροπλάνα και συνδυασμένη με την Κεφαλλονιά έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας υποβαθμισμένης και ακριβής υπηρεσίας από αυτές που μας έχει συνηθίσει η Ολυμπιακή.

Το Δημόσιο το γνωρίζουμε πια καλά. Φυλακισμένο σε στατικές αντιλήψεις και ξεπερασμένα μοντέλα συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα για να παρέχει υπηρεσίες σε λίγους απλώς και μόνο για λόγους ‘γοήτρου’ , ‘παράδοσης’, ‘κοινωνικής αλληλεγγύης’, λες και το να ξοδεύονται χρήματα στην αεροπορική σύνδεση αντί για την ύδρευση, τα σχολεία και τα νοσοκομεία είναι το πιο κοινωνικά αλληλέγγυο πράγμα που μπορεί να κάνει το Κράτος.

Οι νέοι αυτοκινητόδρομοι έχουν περικόψει τον χρόνο ταξιδιού από την Ζάκυνθο στην Αθήνα, περίπου στις 5 ώρες (μαζί με το πλοίο).Αν ταξιδέψεις με το αεροπλάνο πρέπει να πας στο αεροδρόμιο, να περιμένεις αφού κάνεις το check-in, να πας Κεφαλλονιά να περιμένεις τους Κεφαλλονήτες να μπουν και να βγουν στο αεροπλάνο, να πας στην Ζάκυνθο και να πάρεις τις βαλίτσες σου, δεν θα σου πάρει πολύ περισσότερο χρόνο για να ταξιδέψεις με το αυτοκίνητο.

Συζητείται και η δημιουργία σύνδεσης με υδροπλάνα, που θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερο ανταγωνισμό στο αεροδρόμιο.

Ίσως λοιπόν ο ιδιώτης διαχειριστής του αεροδρομίου αντιμετωπίσει την πιθανότητα σε συνεργασία με μια πιθανόν ιδιωτικοποιημένη Ολυμπιακή να διακόψει την αεροπορική σύνδεση στην Ζάκυνθο στους χειμερινούς μήνες. Ποίος ο λόγος να ξοδεύονται χρήματα και από την Ολυμπιακή και από το Αεροδρόμιο Ζακύνθου, όταν χρησιμοποιείται από λίγους συμπολίτες μας που έχουν εναλλακτικές λύσεις; Το δημόσιο χρήμα θα πρέπει να διατίθενται για την βοήθεια όσων περισσότερων συμπολιτών μας γίνεται. Δεν θα πρέπει τα χρήματα αυτά να διατεθούν, για την καθαριότητα, την ύδρευση και την δημόσια τάξη;

Και το αεροδρόμιο; θα κλείνει; όχι απαραίτητα.

Κατ’ αρχήν θα μπορεί να λειτουργεί σαν αεροδρόμιο που θα εφοδιάζει ή θα ανεφοδιάζει μεταγωγικά εμπορικών φορτίων αεροπλάνα. Η Ζάκυνθος βρίσκεται σε ένα καλό σημείο για αεροπλάνα που φεύγουν από την Βόρεια Ευρώπη καθ’ οδόν στην Αφρική ή άλλες νότιες χώρες.

Οι χώροι του αερολιμένα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για άλλες χρήσεις, για εκθέσεις, συνέδρια, συμπόσια. Το αεροδρόμιο θα μπορεί να εξυπηρετεί λειτουργώντας μόνο αυτές τις μέρες.

Οι αεροδιάδρομοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν πίστες για οχήματα καρτ. Κάποιες από τις προαναφερθείσες εκθέσεις θα μπορούσαν να είναι εκθέσεις νέων αυτοκινήτων που θα μπορούσαν να δοκιμασθούν στους αεροδιάδρομους.

Θα μπορούσε να υπάρξει σχολή εκμάθησης πιλότων μικρών αεροπλάνων, ή μέρος της πίστας να χρησιμοποιηθεί από χειριστές, μοντέλων οχημάτων και αεροπλάνων.

Ίσως κάποιες από αυτές τις χρήσεις να μην αποδειχθούν επικερδής ή άμεσα εφαρμόσιμες. Αλλά με την διαχείριση του αεροδρομίου από μια ιδιωτική επιχείρηση θα γνωρίζουμε σίγουρα ότι οτιδήποτε γίνεται, είναι οικονομικά βιώσιμο, και ότι χρήματα των φορολογούμενων πολιτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους  πολλούς δεν σπαταλώνται σε λίγους.

Νίκος Χαραλάμπους

Ιδρυτικό Μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Μαρτίου 22, 2008 at 2:44 am | Άρθρα-Θέματα | No comment

Το μέλλον του ; οι προοπτικές του; Τα ερωτηματικά είναι το μόνο σίγουρο

Από τον στενό οικογενειακό μου κύκλο, είμαι ο μόνος για δύο γενεές που δεν έχει ασχοληθεί με τον τουρισμό. Έχω βιώσει μέσα από την οικογένεια μου, τα άγχη, τα οφέλη, τις αγωνίες και τις χαρές του τουρισμού.

Μπορώ λοιπόν να μιλήσω με κάποια εγκυρότητα για τον τουρισμό στα Ιόνια Νησιά. (more…)

Μαρτίου 14, 2008 at 12:27 am | Άρθρα-Θέματα | 1 comment

Από τον Άννα στον Καιάφα και στο περίμενε τα ΑΜΕΑ της Ζακύνθου

Το μάθαμε από έγκυρες πηγές και πάλι δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε.

Το σωματείο των Ποπολάρων, των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) στην Ζάκυνθο αγωνίζεται για χρόνια να αποκτήσει το ‘Λευκό Ταξί’. Πρόκειται για ένα όχημα το οποίο θα είναι αφιερωμένο στην μετακίνηση ατόμων με ειδικές ανάγκες και ειδικά διαμορφωμένο για αυτό το σκοπό.

(more…)

Μαρτίου 8, 2008 at 2:32 pm | Άρθρα-Θέματα | No comment

Η πρόσφατη συνάντηση του σωματείου των Ποπολάρων με τον Δήμο Ζακυνθίων, διατήρησε στην επικαιρότητα όπως θα έπρεπε άλλωστε, τα προβλήματα προσβασιμότητας των συμπολιτών μας με ειδικές ανάγκες.

Αναφέρθηκε το θέμα των καταστηματαρχών που αφήνουν τα εμπορευματά τους στο πεζοδρόμιο. Αυτό ειναι ενα απο τα προβλήματα και ίσως το ευκολότερο να λυθεί.
Αλλά η όλη υποδομή της πόλης της Ζακύνθου ειναι εχθρική για τα ατομα με ειδικές ανάγκες, και όχι μόνο. Τα πεζοδρόμια ειναι απότομα και με λίγες ραμπες, Η στοές της Αλεξάνδρου Ρώμα εχουν διαφορετικό επίπεδο μπροστά απο καθε μαγαζί. Σχεδόν όλα τα μαγαζιά έχουν σκαλιά. Ο πεζόδρομος κατα μήκος του λιμανιού ειναι γεματος τρυπες και λακούβες και κανουν αδύνατη την προσβασή απο ενα ατομο σε αναπηρικό καροτσάκι. (more…)

Φεβρουαρίου 17, 2008 at 3:23 am | Άρθρα-Θέματα | No comment

..με την ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση. Εδώ μερικά σημεία που πρεπει όλοι να θυμόμαστε για την πτήση.

‘….Από εκεί και πέρα, το μόνο που έχει να πει κανείς είναι ότι θα ήταν καλύτερα να δοθεί σε ιδιώτη, μήπως λειτουργήσει εφέτος σωστά, παρά να παραμείνει στο δημόσιο και να συνεχίσουμε τα βασανιστήρια στους τουρίστες, οι οποίοι έχουν τη φαεινή ιδέα να κάνουν διακοπές στο νησί μας.
Κάλιο αεροδρόμιο από ιδιώτη, παρά ποτέ από το δημόσιο! Την έχουμε δει, άλλωστε, την αγάπη της Πολιτείας για τη Ζάκυνθο. Δε θέλουμε άλλη. Μας έχει τρελάνει στα έργα!…’ (more…)

Φεβρουαρίου 17, 2008 at 3:19 am | Άρθρα-Θέματα | No comment