Μία αποτελεσματική λύση με κακό όνομα
του Νίκου Χαραλάμπους

Η ιδέα της καύσης των απορριμάτων φέρνει εικόνες βρώμικων εργοστασίων με ψιλές καμινάδες, από τις οποίες βγαίνουν τοξικά αέρια και μαύρα σύννεφα που μολύνουν την ατμόσφαιρα, εικόνες, άρρωστων γκρίζων ουρανών, όξινης βροχής και κατεστραμένης φύσης.

Αυτή ή αποκρουστική εικόνα όμως δεν συνδυάζεται με εικόνες με τις οποίες έχουμε συνδυάσει την Δανία, την Ολλανδία και την Σουηδία. Τι ακριβώς συμβαίνει;
Αυτό που συνέβει τα τελευταία χρόνια είναι ότι η τεχνολογία της καύσης των απορριμάτων έχει προχωρήσει με ταχύτατα βήματα και μπορεί πλέον να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για μια ασφαλή μέθοδο. Μειώνει τον όγκο των απορριμάτων. Εάν γίνει με τις προδιαγραφές τις Ευρωπαϊκής ένωσης δεν παράγονται βλαβερές διοξίνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων της καύσης μπορούν να ανακυκλωθούν.Η θερμότητα που παράγεται κατά την διάρκεια της καύσης ή τα αέρια (αναλόγως την μέθοδο), μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας.

Και οι τρεις προαναφερθείσες  χώρες χρησιμοποιούν την καύση για να περιορίσουν τον όγκο των απορριμάτων που παράγονται (δείτε τον πίνακα) και να θάβουν όσο το δυνατό λιγότερο.

Ελλάδα και Ιρλανδία είναι οι μόνες από τις πρώτες 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που το 2001 δεν χρησιμοποιούσαν την καύση. Οι Ιρλανδοί προχώρησαν από τότε.
Ξεκίνησαν μια εκστρατεία ενημέρωσης για την καύση (http://www.dublinwastetoenergy.ie/html/waste_to_energy.html)
Εξοράϊσαν την καύση με πιο αποδεκτά ονόματα που όμως αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα όπως θερμική διαχείριση (thermal treatment) και απορρίμματα σε ενέργεια (waste to energy όπως στην ιστοσελίδα).

Εδώ είναι μερικά στοιχεία που αναφέρονται στην ιρλανδική ιστοσελίδα:

-Η καύση των απορριμάτων μετά από ειδική διαλογή, (πχ απορρίμματα που ανακυκλώνονται ή τοξικά που χειρίζονται ξεχωριστά) αφήνει το 6 με 13 % του αρχικού όγκου τους
 
-Από τα υπολείμματα της καύσης το 5-10% είναι ένα ανενεργό υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή δρόμων. 1-3% των υπολειμμάτων χρειάζεται ειδικής μεταχείρισης γιατί μπορεί να είναι επικίνδυνα, και αυτά απομονώνονται και δεν εκλύονται στο περιβάλλον

-1 τόνος σκουπιδιών σε ένα μοντέρνο καυστήρα μπορεί να παράγει 650kwh ενέργειας.

-Το πιο επικίνδυνο παράγωγο της καύσης είναι οι διοξίνες. Με τους σύγχρονους καυστήρες που καίνε τα απορρίμματα σε θερμοκρασίες 800 βαθμών Κελσίου δεν παράγονται διοξίνες όσο σε παλιούς καυστήρες ή υπαίθριες καύσεις που φθάνουν σε θερμοκρασίες 300 με 400 βαθμών Κελσίου, θερμοκρασίες στις οποίες παράγονται και εκλύονται διοξίνες στην ατμόσφαιρα.

-Παρά την αύξηση της καύσης των απορριμάτων, οι διοξίνες έχουν μειωθεί στην ατμόσφαιρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στην Ιρλανδία δεν έχει παρατηρηθεί αύξηση των διοξινών στην ατμόσφαιρα στις περιοχές που λειτουργούν οι 11 καυστήρες της χώρας.

Περισσότερα στοιχεία και τεχνικές περιγραφές για την διαδικασία μπορεί κάποιος να βρει στην ιστοσελίδα.

Έχει γίνει κουραστικό να λέμε από αυτόν τον ιστοχώρο, ότι η περιορισμένη έκταση των νησιών του Ιονίου, θα πρέπει να ευαισθητοποιήσει του κατοίκους και τους τοπικούς άρχοντες στα θέματα των απορριμάτων και των φυσικών πόρων (ιδιαίτερα του νερού).
Ενώ οι ΧΥΤΑ στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουν χωρητικότητα μεταξύ 5 και 10 χρόνων, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες για το περιβάλλον, η καύση και η ανακύκλωση μπορούν να αυξήσουν την ‘ζωή’ των ΧΥΤΑ στα 50 και 60 χρόνια.

Στην Ολλανδία υπάρχει ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας του οποίου η παραγόμενη θερμότητα αντί να εκλύεται στην ατμόσφαιρα, διοχετεύεται σε θερμοκήπια ώστε να διατηρούν την σωστή θερμοκρασία για την καλύτερη σοδειά

Γιατί λοιπόν δεν θα μπορούσε και στα τέσσερα νησιά του Ιονίου να στηθούν μικροί καυστήρες κοντά σε αγροτικές περιοχές, και ιδιαίτερα με θερμοκήπια.
Τα απορρίμματα καίγονται, και η παραγόμενη θερμότητα διοχετεύεται στα θερμοκήπια. Ένα τμήμα της θερμότητας ίσως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την θέρμανση του νερού ή την θέρμανση των σπιτιών το χειμώνα. Οι καυστήρες θα μπορούν ίσως να δέχονται και σκουπίδια από άλλες περιοχές που δεν έχουν προνοήσει και έτσι να αυξάνουν τα έσοδα τους, αλλά και τα έσοδα του κάθε νησιού;

Φυσικά και η καύση δεν πρέπει να δράσει ανταγωνιστικά στην ανακύκλωση αλλά θα πρέπει να συμβάλει δραστικά στην μείωση της ταφής. Άλλωστε δεν έχει νόημα να καις κάτι που μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός να απαλλάξουμε την καύση των απορριμάτων από τις κακές εικόνες και να την δούμε σαν μια παρά πολύ καλή λύση και για την διαχείριση των απορριμάτων και για την προστασία του περιβάλλοντος και στην παραγωγή ενέργειας, και ακόμα και ως πηγή κέρδους.

Μαΐου 5, 2008 at 11:38 am | Διαχείριση Απορριμάτων | No comment